De tweede maand was, op mijn vele afwezige dagen na, vrijwel hetzelfde als de eerste. Vrijwel aan het begin van de maand kreeg ik te horen dat ik was doorgelaten naar de tweede ronde van de school waar ik graag heen wil. De Nederlandse Film en Televisie academie. Vanaf het moment dat ik het te horen kreeg had ik nog 2 weken voor ik in Nederland moest zijn voor het gesprek. Ik heb direct een ticket geboekt voor een weekje Nederland. Die week, heel toevallig, hield het circus waar ik bij zit zijn première van de nieuwe show. Die kon ik dus ook gaan zien, heel leuk! De week voordat ik naar Nederland ging heb ik me vooral gestort op het voorbereiden van het gesprek. Dit is het tweede jaar dat ik auditie doe, dus dit keer moet het écht goed gaan! Daarnaast hebben we nog een aantal workshops gehad van Angelo, hij geeft workshops over film en fotografie.

Het weekend voor mijn weekje Nederland zijn ik en Lia naar Belgrado geweest. Mijn vliegtuig vertrok vanaf Belgrado, dus plakte we er maar een weekendje aan vast! In Belgrado merkte ik opnieuw hoe vriendelijk en open iedereen in Vranje wel niet is. Als ik hier iets kocht in een bakkerij en ik zei gedag in het Servisch, kreeg ik enkel een blik die zei "Ja ga nou maar, toerist". Natuurlijk gebeurde dit niet altijd, maar in Vranje kreeg ik tot nu toe altijd een leuke reactie terug. We hebben veel van de stad gezien, en we hebben wat vrienden van Lia gemeet. Een van d’r vrienden was een Niké, een Nederlandse. Ze legde uit dat het lastig was om mensen te ontmoeten in zo’n grote stad. Dat deed me beseffen dat het fijn is om tijdens je EVS in een kleiner stadje te wonen. Ik heb bijvoorbeeld al heel wat vrienden hier, en iedereen kent elkaar, dus het is ook makkelijk om nieuwe mensen te leren kennen. We zijn in Belgrado ook uit geweest, want ja, dat is iets dat in Vranje dan weer niet kan. Althans, niet op de manier zoals ik het in Nederland deed.



Maandag had ik mijn vlucht naar Nederland, waar ik woensdag mijn gesprek had. Ik heb vorige week te horen gekregen dat ik aangenomen ben, dus het was het allemaal meer dan waard! De reis van Amsterdam naar Vranje was erg lang, aangezien ik naar Belgrado vloog en niet naar Skopje. Thuis in Vranje voelde het gelijk weer heel vertrouwd aan, gelukkig. En ik wist waarom ik Vranje had gemist de afgelopen week. Geen dingen aan je hoofd (althans, niet veel). Alles is hier een stuk relaxter dan in Nederland. Na een kort weekje in Vranje geweest te zijn, vertrokken we dat weekend naar Skopje. Ik en Monia moesten de week er op in Kavadarci zijn, een dorpje in het zuiden van Macedonië, om onze on-arrival training in te halen. De 2 dagen in Skopje waren erg leuk, vooral het oude deel van de stad was erg mooi! Opnieuw veel mensen ontmoet, ook van andere EVS projecten.

De training in Kavadarci was erg informatief, en op sommige momenten ook wel leuk. Helaas waren we maar met 5 deelnemers. Na 2 dagen training hebben ik en Monia de grootste wijnfabriek in Zuid-Oost Europa bezocht, Tikveš. Daarna zijn we doorgegaan naar Ohrid. Een badplaats aan het meer van Ohrid. Daar zijn we helaas maar één dag geweest aangezien we zondag weer in Vranje wilde zijn. Ohrid is een erg mooie plaats, en vooral aan de waterkant is het heerlijk om aan een terrasje te zitten. We hebben de hele ochtend door de stad gelopen, door dunne steegjes tussen oude huisjes door, het is echt de moeite om je tijd hier te nemen. Vandaar dat één dag een beetje kort was.

Nu zijn we weer twee weken terug in Vranje, en het is anders dan eerst. Aangezien we allemaal zo veel weg waren in april, hebben we een maand geen les gehad. Dat halen we nu in door elke ochtend een uur les te hebben. Ik merk heel erg dat mijn Servisch vooruit gaat door dit, dus dat is heel fijn. Ook zijn we nu begonnen met de voorbereidingen van het festival, het Balkan Streets Festival. Erg leuk. We hebben veel meetings, en vergaderingen over de ideeën en taken van iedereen. Ik ben bijvoorbeeld net klaar met het maken van een promo samen met Angelo. De promo zal online komen, en misschien wel op de TV worden uitgezonden. Er moet nog een hoop gebeuren voor het festival compleet staat, maar ik heb er heel veel zin in. Daarnaast komen m’n ouders halverwege Juni langs, en gaan ik Lia en Monia waarschijnlijk naar Istanbul voor een weekend. De laatste helft (ja, ik ben net over de helft) van mijn EVS belooft veel goeds!

Ćao!