Deze week heb ik paasvakantie - in Georgië was het namelijk afgelopen weekend Pasen. In de orthodoxe kerk wordt dit later gevierd: meestal loopt men twee weken 'achter' maar voor Pasen geldt er een iets andere berekening. Voor Georgiërs is dit een van de meest belangrijke feestdagen van het jaar en iedereen heeft dan ook een hele week vrij. Dit was duidelijk te zien in de straten van Tbilisi; deze waren vrijwel geheel leeg. De afgelopen decennia heeft er een enorme trek naar de stad plaatsgevonden, maar men voelt zich nog sterk verbonden met de dorpjes waar men vandaan komt. Dat is tenslotte de plek waar nog een groot deel van de familie woont. In een land waar familie en tradities erg belangrijk zijn, gaat men nog regelmatig terug naar zijn dorp. Niemand komt oorspronkelijk uit Tbilisi en met feestdagen zoals deze was dat duidelijk zichtbaar.

De bevolking hier is door en door religieus. Men heeft hier de Georgisch orthodoxe kerk, die los staat van de Russische. Het was een van de eerste landen om het christendom als staatsreligie te accepteren. Nog steeds speelt religie een heel belangrijke rol in het dagelijkse leven, alsmede in staatszaken. De nieuwe premier heeft bijvoorbeeld, uit eigen zak, de grootste kerk van het land laten bouwen. Dit gaf hem veel respect en aanzien, wat mede geholpen heeft de verkiezingen te winnen. De patriarch is een figuur met zeer veel autoriteit en speelt daarmee ook een belangrijke politieke rol. Hoewel het officieel een seculier land is, blijkt uit de realiteit dat religie en staat toch op veel verschillende wijzen met elkaar verbonden zijn.

In het alledaagse leven is de religiositeit ook alomtegenwoordig. De stad staat vol met kerken. Bij elke kerk die te voet of in de bus gepasseerd wordt, slaat men een kruisje. De eerste keren dat ik met de bus rondreed en iedereen tegelijk begon te bewegen, was dat een gekke vertoning. Ook kom je op straat of in de metro regelmatig priesters tegen die geld inzamelen voor goede doelen. Er zijn ook heel wat winkeltjes waar men iconen en kaarsjes verkoopt. Veel mensen lopen met een ketting met een kruisje rond. Voor mij, als iemand uit het grotendeels geseculariseerde Nederland, is het apart om zoveel religie in het publieke domein te zien.

Het wonen in Georgië is een interessante ervaring. Het is niet altijd even makkelijk, maar het is altijd een uitdaging. Vooral om met lokale mensen echt van gedachten wisselen blijft toch lastig. Maar in de acht maanden die ik hier nu zit heb ik een redelijke inkijk in deze andere wereld kunnen krijgen. Als toerist blijft je contact toch vooral kort en oppervlakkig. Dankzij EVS had ik de kans om een stuk grondiger kennis te maken met de samenleving, cultuur en de mensen. Dat is een ervaring die ik voor altijd bij me zal dragen!