Platform Spartak

Open Call Balkan Streets Festivals

nospam@example.com (Lia) — Fri, 17 May 2013 15:44:43 +0200

The Balkan Streets Festivals in Vranje and Vukovar are searching for new entries coming from Den Haag, Erfurt and Vukovar.

What are we looking for?
-pop/ rock bands
-one man acts
-rappers
-DJ's
-VJ's

The Balkan Street Festivals of 2013 are going to take place in Vranje on the 21st and 22nd of June and in Vukovar on the 28th of June.

We are looking for socially engaged enthusiasts to participate in this cross cultural project. Your travel costs, accommodation and food expenses will be covered.

The concept of Balkan Streets brings together a broad variety of artists from all over Europe in several towns across the Balkans. The organizers of the annual festival strongly believe arts and culture can be catalysts for social change. We connect and inspire young Europeans, create scenes of young artists and establish networks of cultural organizations. Thus giving diverse audiences access to new forms of creative expression and encouraging young people to broaden their horizons and engage with the arts. For a video impression of 2012 in Vranje, click here.

Are you interested to participate? Send an email to: irmin@platformspartak.eu

Open call Art Jams

nospam@example.com (Lia) — Fri, 10 May 2013 12:22:30 +0200

The stories behind the city is an art jam performance filled with personal stories that will take place in four cities: Vukovar, Vranje, Erfurt and Den Haag. This collaborative art jam project will be developed by a group of 10 young creatives and artists aged 18-30 from Croatia, Serbia, Germany and the Netherlands. They are multidisciplinary artists: graphic designers, animators, audio-visual designers, actors, musicians, dancers, DJs and Vjs. The workshops aim to collect and connect stories from participants about themselves and the city where they live. The stories inspire creative work, in collaboration with the group or individually.

If you are a creative person or an artist and you want to join, please send an email to your local contact organization. There you will hear what you need to submit in order to participate in the open call!

-Art Jam Vranje, Serbia: 16 to 22 June 2013
(contact: generator_vr@yahoo.com)
-Art Jam Vukovar, Croatia: 16 to 22 June 2013
(contact: Ypgd@ypgd.org)
-Art Jam Erfurt: 16 to 22 September 2013
(contact: office@cge-erfurt.org)
-Art Jam The Hague: 23 to 29 September 2013
(contact: info@platformspartak.eu)

To read more about the Art Jam concepts, click here: OpenCallArtJams.pdf.

Georgisch Pasen

nospam@example.com (Richard) — Fri, 10 May 2013 11:18:53 +0200

Deze week heb ik paasvakantie - in Georgië was het namelijk afgelopen weekend Pasen. In de orthodoxe kerk wordt dit later gevierd: meestal loopt men twee weken 'achter' maar voor Pasen geldt er een iets andere berekening. Voor Georgiërs is dit een van de meest belangrijke feestdagen van het jaar en iedereen heeft dan ook een hele week vrij. Dit was duidelijk te zien in de straten van Tbilisi; deze waren vrijwel geheel leeg. De afgelopen decennia heeft er een enorme trek naar de stad plaatsgevonden, maar men voelt zich nog sterk verbonden met de dorpjes waar men vandaan komt. Dat is tenslotte de plek waar nog een groot deel van de familie woont. In een land waar familie en tradities erg belangrijk zijn, gaat men nog regelmatig terug naar zijn dorp. Niemand komt oorspronkelijk uit Tbilisi en met feestdagen zoals deze was dat duidelijk zichtbaar.

De bevolking hier is door en door religieus. Men heeft hier de Georgisch orthodoxe kerk, die los staat van de Russische. Het was een van de eerste landen om het christendom als staatsreligie te accepteren. Nog steeds speelt religie een heel belangrijke rol in het dagelijkse leven, alsmede in staatszaken. De nieuwe premier heeft bijvoorbeeld, uit eigen zak, de grootste kerk van het land laten bouwen. Dit gaf hem veel respect en aanzien, wat mede geholpen heeft de verkiezingen te winnen. De patriarch is een figuur met zeer veel autoriteit en speelt daarmee ook een belangrijke politieke rol. Hoewel het officieel een seculier land is, blijkt uit de realiteit dat religie en staat toch op veel verschillende wijzen met elkaar verbonden zijn.

In het alledaagse leven is de religiositeit ook alomtegenwoordig. De stad staat vol met kerken. Bij elke kerk die te voet of in de bus gepasseerd wordt, slaat men een kruisje. De eerste keren dat ik met de bus rondreed en iedereen tegelijk begon te bewegen, was dat een gekke vertoning. Ook kom je op straat of in de metro regelmatig priesters tegen die geld inzamelen voor goede doelen. Er zijn ook heel wat winkeltjes waar men iconen en kaarsjes verkoopt. Veel mensen lopen met een ketting met een kruisje rond. Voor mij, als iemand uit het grotendeels geseculariseerde Nederland, is het apart om zoveel religie in het publieke domein te zien.

Het wonen in Georgië is een interessante ervaring. Het is niet altijd even makkelijk, maar het is altijd een uitdaging. Vooral om met lokale mensen echt van gedachten wisselen blijft toch lastig. Maar in de acht maanden die ik hier nu zit heb ik een redelijke inkijk in deze andere wereld kunnen krijgen. Als toerist blijft je contact toch vooral kort en oppervlakkig. Dankzij EVS had ik de kans om een stuk grondiger kennis te maken met de samenleving, cultuur en de mensen. Dat is een ervaring die ik voor altijd bij me zal dragen!

Day of Europe

nospam@example.com (Lia) — Fri, 03 May 2013 12:59:00 +0200

As every year, on the 9th of May, Platform Spartak will celebrate the day of Europe.

With this event we try to display the cultural diversity of the community of The Hague, by bringing together artists, civic activists, young people and common citizens coming from different countries, with a different cultural background and experiences.

The day will include a human library (for an impression click here), where you can meet activists, volunteers and artists living and working in The Hague. You can borrow a book from our collection and connect with the person behind the cover. A one-on-one informal conversation will begin and the rest is up to you.

Young artists from The Hague will present the results of the first Art Jam we organized. The group will show their perspectives through individual works but also a collective project, inspired by the city they live in. This session will showcase the results of an ongoing Art Jams project, curated by the artistic organization DeZoep.

DeZoep will celebrate the Day of Europe with us by putting together a new collective artwork - where not only artist of different disciplines but a diverse range of people interested in the process of creating will meet and work together on the next DeZoep art wall! Different techniques are possible, materials will be provided, creative professionals will be there for you if you need advice or help, but you are free use your imagination.

Finally, we will also display a zine magazine exhibition, put together by ReKult. Zines represent many different interests: counterculture, graphics, illustration, comics, politics and everyday life. People come together to collaborate and improvise, and to learn a low-tech approach to self-publishing, working only with a photocopier, typewriter, and pen on paper.

De vele gezichten van EVS

nospam@example.com (Marie) — Wed, 01 May 2013 14:44:00 +0200

De tijd vliegt voorbij, inmiddels ben ik bijna 3 maanden in Gaziantep en het voelt soms nog alsof ik net aangekomen ben. Maar tegelijkertijd is er ook al zoveel gebeurd in deze maanden dat het leven in Nederland erg ver weg lijkt. Ik maak zoveel mee en geen moment is saai. Het is zo divers en dat is wat het voor mij een geweldige tijd maakt!

Mijn leven bestaat nu uit een wirwar van verschillende activiteiten en tijdsbestedingen. Doordeweeks ben ik volop bezig met mijn werk, mijn Turks gaat ook steeds beter en dit maakt het werk leuker want hoe meer je met de kinderen en jongeren kunt communiceren hoe waardevoller het is. In het ziekenhuis op de afdeling oncologie kan ik mijn creativiteit uiten met al het knutselen. Op de basisschool worden mijn zenuwen op de proef gesteld want het is niet niets om voor een klas met 30 (schreeuwende) kinderen te staan. zo heeft elke activiteit wel een nieuwe uitdaging en dit maakt het werk nooit saai.

Naast het werk zijn er doordeweeks altijd dingen te ondernemen met mijn mede vrijwilligers! In een groep van 25 vrijwilligers is het nooit saai: we kijken films, luisteren muziek en doen lekker gek! Waar ik ook volop van geniet zijn alle creatieve mensen om me heen, zo ben ik nu gestart met het leren van gitaar spelen. In Nederland was ik altijd meer gefocust op school en werk en nu ben ik eindelijk weer aan het tekenen en knutselen wat ik zo leuk vind.

En dan misschien wel het beste van EVS: reizen! Mijn beeld van Turkije wordt steeds breder: elk weekend gaan we op pad naar een andere plek altijd door te liften, dat is zo makkelijk in Turkije. Zo leer je de Turkse cultuur ook beter kennen en je hebt je language skills echt nodig. Een dag besloten we naar een dorpje vlakbij Gaziantep te LOPEN, op de weg ernaar toe stopten echter 8 auto’s met de vraag waar we naar toe gingen en of we niet met hun mee wilden rijden. En bij het lopen door de dorpjes werd ons constant thee aangeboden. Dit noem ik nu de Turkse behulpzaamheid en gastvrijheid, daar kunnen we in Nederland soms nog wat van leren.

Maar, als je lekker op jezelf wilt zijn dan moet je niet naar Turkije gaan want de Turkse cultuur berust op samen zijn. Aan de starende blikken ben ik inmiddels helemaal gewend, ergeren kan ik me er niet aan want ze zijn vooral in de kleinere dorpjes totaal niet gewend om buitenlanders te zien.

Uiteindelijk belandden we die dag in een soort mini boerderij waar een ouder echtpaar woont dat bijna al hun voedsel zelf produceert. Er liepen een aantal koeien, kippen, kalkoenen en schapen rond en ze hadden bijen voor verse honing, pistache bomen en fruit bomen. En ja, op die plek heb ik de meest verse lunch ooit gehad: alles was zelf gemaakt!

EVS brengt zoveel goeds voor mij: ik voel dat ik elk moment leer over andere mensen en culturen, de taal, creatieve vaardigheden en, misschien wel het belangrijkste, over mezelf. Ik ben benieuwd welke avonturen en belevenissen me nog te wachten staan de komende maanden. Jammer genoeg gaat de tijd veel te snel!

Corruptie in Moskou

nospam@example.com (Suzanne) — Sun, 28 Apr 2013 20:33:00 +0200

Inmiddels zit ik bijna twee maanden in Moskou en het bevalt nog goed. Ik werk 4 dagen per week als lerares Engels en buiten mijn normale groepslessen heb ik nog privélessen Nederlands. Verder studeer ik zes uur per week Russisch.

Nu de sneeuw eindelijk ook Moskou heeft verlaten ziet de stad er totaal anders uit. Alles ziet er mooier en frisser uit. Dit komt ook omdat alles nu weer geverfd wordt. Er zijn hier heel veel verschillende parken, dus genoeg plaatsen om heen te gaan als het lekker weer is.

Verder leer ik nu steeds meer van de Russische cultuur en soms gebeuren er hier bizarre dingen. Bijvoorbeeld dat ons kantoor wordt betaald met steekpenningen (bribes) aan iemand van de gemeente in Moskou (een erg laag bedrag) en in ruil daarvoor moeten wij vrijwilligers aanwezig zijn bij evenementen die de gemeente organiseert. Op deze manier kan de gemeente aan de regering vertellen dat het evenement een groot succes was (want; er waren veel mensen) en meer geld voor het komende jaar vragen en daarvan natuurlijk wat in eigen zak stoppen.

Zo gaat het hier ook met de politie. Die kan je hier echt niet vertrouwen. Als je getint bent vragen ze sowieso naar je paspoort en voor steekpenningen en als ze horen dat je buitenlands spreekt is de kans ook groot dat je ze wat geld moet toestoppen. Dit doen ze ook bij automobilisten. Te gek voor woorden dus! Er is ons ook op het hart gedrukt dat als er iets gebeurt, wij absoluut NIET de politie moeten bellen. Zo merk je weer dat je in Moskou echt alleen bent en je afhankelijk bent van je connecties.

Ook betalen mensen hier grof geld voor "mooie" kentekennummers, bijvoorbeeld 1234 7777 etc. Met zo'n nummerbord kunnen de Russen aan de politie laten zien dat zij connecties hebben en dat de politie dus niet moet proberen om aan hun steekpenningen te vragen. Zoals je ziet is corruptie nog steeds een groot probleem in Rusland en ik denk niet dat dit binnenkort zal veranderen. Iedereen weet dat dit gebeurt en het is zelfs een soort van normaal voor de Russen.

Deze dingen doen mij beseffen dat ik nooit in Rusland zou willen wonen. Alleen als je rijk bent, is het leuk om hier te wonen maar als "gewone burger" is het leven hier kei en keihard en sta je er echt helemaal alleen voor. Dus voor nu vind ik het leuk en spannend, maar wat ben ik blij dat ik in ons kikkerlandje woon!

Youth Exchange: European Express

nospam@example.com (Thijs) — Fri, 26 Apr 2013 17:44:40 +0200

The Youth Exchange European Express: A Balkan Journey Through The World Of Freedom Of Speech is a traveling project from Slovenia to Macedonia. 34 participants from 7 different countries will discuss freedom of speech in different communities while traveling and exploring through the Balkans. The project willl take place from the 5th until the 16th of July in several South-Eastern European countries. For more information click here (PDF-file).

Interested? Send an e-mail and short motivation to jolanda@platformspartak.eu before the 15th of May.

Lauw

nospam@example.com (Charlotte) — Fri, 26 Apr 2013 10:28:23 +0200

Twee maanden ben ik nu in Turkije. Je zou zeggen dat ik ondertussen een duidelijker beeld heb van de Turkse cultuur. Men zegt dat de Turkse cultuur een warme cultuur is. Met ‘men zegt’ bedoel ik dat ik het gehoord heb van Turkse mensen en van niet-Turkse mensen. Ik heb nog nooit iemand het tegendeel horen beweren. Maar toen ging ik er over nadenken of ik eigenlijk wel kan uitleggen wat het dan precies inhoudt, zo’n warme cultuur. Daar liep ik toch vast. Wat bedoelt ‘men’ met warm?

Voor mezelf weet ik hier nog niet echt betekenis aan te geven. Waarom niet? Kom ik misschien nog niet genoeg met die warme Turkse cultuur in aanraking? Ik ben waarschijnlijk meer met de buitenlandse mensen die hier leven in contact dan met Turkse mensen. Maar het is ook niet zo dat ik helemaal niet in contact kom met de Turkse mensen. Ik loop zelfs bijna dagelijks door het overbevolkte centrum van Ankara. Dan moet ik toch wel iets van dat warme gezien (of gevoeld) hebben?

Alhoewel het weer af en toe best wat aan de warme kant kan zijn in Turkije, lijkt het me niet dat dit bedoeld wordt met de warme cultuur. Het zou op een bepaalde manier met elkaar in verband kunnen staan. Ik denk dat ik naar iets anders op zoek ben. Bovendien is het in veel delen van Turkije ook helemaal niet altijd zo warm. En het weer in Ankara is misschien zelfs wel even betrouwbaar als het weer in Nederland. Wel wil ik, wat betreft het letterlijk nemen van warm, nog opmerken dat het in de bus nogal eens behoorlijk warm kan zijn, zeg maar gerust stik benauwd. En ook alle andere auto’s waarin ik tot nu toe zat, was de temperatuur eigenlijk net iets té aangenaam. Na al van meerdere mensen te hebben vernomen dat ze dezelfde ervaring hebben, mag ik volgens mij wel zeggen dat het iets typisch Turks is.

Waarom dat zo is, kun je je daarop weer afvragen. Misschien hebben Turken het snel koud? Of zijn ze bang voor kou? Ze pakken namelijk ook al hun kleine kinderen in alsof we in de ijstijd zijn beland wanneer de temperatuur onder de 10 graden is. Maar is dit dan echt de warme cultuur? Het heeft er denk ik wel mee te maken. Maar ik was eigenlijk toch meer naar iets anders op zoek. Meer een warm gevoel dat van binnen komt, in plaats van dat het van buiten aan je opgedrongen wordt. Waarschijnlijk moet ik me daarvoor meer richten op hoe de omgang met Turkse mensen op mij overkomt.

Ik heb meerdere indrukken van hoe de Turkse mensen met elkaar of met mij omgaan. Sommige aspecten van de omgang vind ik lastig te rijmen met het idee van een warme cultuur. Zo heb ik bijvoorbeeld gemerkt dat er vaak in de gebiedende wijs wordt gesproken en veel wordt geschreeuwd (ook naar de kinderen in de organisatie waar ik werk). Op het moment dat je aangestaard wordt of dat je voortdurend het woord “yabancı”(buitenlander) om je heen hoort, voel je je ook niet zo snel welkom. Aan de andere kant heb ik ervaren dat Turkse mensen je vaak maar al te graag willen helpen als (ze denken dat) je hulp nodig hebt. Wat dat betreft maakt het geloof ik niet uit wie je bent, misschien helpen sommige Turkse mensen “yabancılar”zelfs nog liever dan anderen. Het is me ook opgevallen dat een groep mensen vaak met “arkadaşlar” (vrienden) wordt aangesproken. Bijvoorbeeld in de overvolle bus: Arkadaşlar, maak wat ruimte zodat er nog meer mensen in kunnen!

In Turkije zijn vrienden geloof ik wel belangrijk. Volgens mij kun je ook best snel als vriend worden beschouwd. Dat heeft waarschijnlijk wel met die warme cultuur te maken. Maar iets kritisch en wantrouwigs in mij vraagt zich af of dat nou eigenlijk ook niet gewoon een beetje iets naïefs en oppervlakkigs is. Maar dat zal dan wel het koude culturele bloed zijn dat door mijn aderen loopt. Als deze vriendschappen echt zo oprecht zijn, dan is het wel heel mooi en iets waar ik misschien wat van zou kunnen leren.

Is die warme cultuur ook dat wat je terugziet bij de Turkse mannen? Van die mannen die een beetje de macho spelen. Misschien voelen ze van binnen wel zo’n warm gevoel voor de vrouwen dat ze het nodig achten ze te beschermen? Bijvoorbeeld op het moment dat we ’s nachts door de drukste straat van Istanbul liepen. Het was ‘s nachts nog bijna net zo druk als overdag. Maar een van de Turkse jongens waarbij we te gast waren, riep telkens wanneer ik meer dan 1 meter bij hem vandaan liep: “Charlot, come! You have to stay with me, it’s so dangerous now!” Het liefst had hij me de hele tijd aan zijn arm meegenomen, maar dat was toch net even iets te warm voor mij.

Of heb ik wat van die warme cultuur ervaren bij dat meisje van ongeveer tien jaar oud, Nazlı. Op het moment dat ze me spontaan een kus gaf toen ik haar haar had ingevlochten. Dat zou een Nederlands meisje niet zo snel hebben gedaan denk ik. Sindsdien geeft ze me twee kussen bij wijze van afscheid als ik naar huis ga. Dat geeft me eigenlijk zeker een warm en blij gevoel. Leuk ook dat het zoiets onschuldigs kan zijn waar ik het in terug vind.

Het blijft toch nog wel lastig te begrijpen af en toe die Turkse cultuur, misschien ook omdat het toch niet echt in één opvatting te vangen is. Ik wil wel graag nog meer op zoek gaan naar dat warme van Turkse cultuur en ik hoop ook dat ik het nog meer zal gaan vinden en herkennen. Een goed nieuw leerdoel binnen mijn EVS-ervaring lijkt me. Mocht iemand nog tips, suggesties of anderszins hebben dan is dat van harte welkom.

Preparing Art Jams in Erfurt

nospam@example.com (Thijs) — Tue, 23 Apr 2013 17:28:26 +0200

As we speak, 16 international participants and experts have gathered in the re4hostel in Erfurt, Germany, to discuss, prepare and testdrive the upcoming Art Jams within the new project Streets: Mapping and Connecting Young Creative scenes in Europe. This training is an extension to the earlier meeting in Vukovar, Croatia; whereas that preparatory meeting mainly concerned practicalities and finances, this time the main focus is on (artistic) content, setup and the production of the various events.

After a short group building-period, the participants are conducting workshops to tackle different issues: the facilitators discuss the programme of the jams, the promotors financial and practical issues, and the insiders of local underground art scenes of The Hague, Vranje, Vukovar and Erfurt discuss the methods, disciplines and potential candidates for participation. To further emulate an actual Art Jam - a new concept - the participants have decided to organize a 'mini-jam' as part of the training.

Farah Rahman and Steven van Lummel represent The Hague's scene, Platform Spartak's part of the programme. Trainers and coordinators are Michiel van de Weerthof and Svetlana Kievcanin.

An album with pictures of the event can be found on our Facebook-page.

Animatiefilmpjes met kinderen

nospam@example.com (Richard) — Thu, 11 Apr 2013 12:04:49 +0200

Sinds het begin van dit jaar maak ik wekelijks animatiefilmpjes met kinderen. Zelf ga ik naar een dagopvang voor kinderen die uit economisch achtergestelde gezinnen komen. Andere collega’s gaan naar andere scholen. We hebben namelijk eerst zelf geleerd hoe we dergelijke filmpjes maken en doen het nu met de kinderen. De filmpjes die we maken bestaan uit (geknipte) tekeningen, die we bewegen en waar we foto’s van maken. De reeks foto’s vormt een korte animatie. Het is erg eenvoudig om te doen, maar voor de kinderen is het heel leuk.

Voor ons is het ook interessant. De kinderen dragen namelijk zelf de onderwerpen aan, en wij kunnen zo een beetje zien wat er in hun hoofd omgaat. Een van de filmpjes gaat bijvoorbeeld over een meisje dat heel graag naar Frankrijk wil en die dan van een soort sinterklaas-vogel een ticket cadeau krijgt. Eenmaal in Frankrijk mist ze haar land toch wel en gaat terug naar huis. Ze nodigt vervolgens twee Fransen uit om bij haar langs te komen en laat bepaalde dingen van haar land aan ze zien.

Het is voor de kinderen dus leuk en voor ons interessant. Het mooie van deze filmpjes is dat je ze ook met de wereld kunt delen via youtube. Bij dezen dus!